ای کاش هیچوقت وجود نداشتم امشب مراسم عقد خواهرم بود بخاطر روابط اجتماعی و.. که دارم حتی نرفتم وسط باهاش باشم
خیلی از خودم بدم میاد از دوستاش ازش دور نرم
واقعا توی ماشین میگفتم من چرا اصلا وجود دارم وقتی هیچی نیستم
دلم میخواد تغییر کنم اگه نکنم پس دلم میخواد هیچوقت نباشم
اینو جدی میگم خسته شدم
نمی دونم چی میتونه توی این وضعیت کمکم کنه
دنبال همون تغییراتی باشید که مد نظرتونه
بخاطر عقد خاهرت شوک بهت وارد شده چون ذومجوری که دوستداشتی پیش نرفته برات.
نگران نباش مبگذره
شاید درونگرایی
برای خودت چالش صد روزه بزار و هر روز یک کار جراتمندانه کوچیک بکنم. مثلا برو پارک، با یک خانمی صحبت کن. یا مثلا از یکی آدرس بپرس، یا برو تو مغازه چیزی بهر. سعی کن هر روز یه کوچولو بهتر بشی
اینجورین خوبه
میدونین من یکم افسردگی گرفتم و حس میکنم زندگی کردن واسم دیر شده از دست خودم عصبانیم چون سر این روابط اجتماعیم از آن اتفاق بچگیم کلا زندگیم تقسیم شد به دو بخش که من هیچی توی این سالا از زندگیم نفهمیدم همش توی انزوا بودم و همبازیهای بچگیم کلا ازشون فاصله گرفتم
چند سالته؟
به خودت برس
کارایی که حالتو خوب میکنه انجام بده
هرجایی از ظاهرت ک فک میکنی افتماد ب نفستو پایین اورده بهش برس تغییر بده دنیا زودگذره با حال خوش و رضایت از خودت بگذرونش
من نه سالم بود معلمی که خیلی بهش وابسته بوم از مدرسه رفت ومن موندم و جو سنگین مدرسه دیگه واسم عین زندان بود مدرسه با اینکه هر از گاهی معلممو میدیدم ولی دیگه تاثیری نداشت آن حال روحی واسه من بوجود آمده بود خلاصه یه سال نرفتم مدرسه به سختی سال بعدش رفتم بعدش معلمم هفته اول گفت تو چقدر دختر ساکتی هستی منم چون سالهای قبل خیلی شر بودم دیدم معلمم از من تعریف کرد گفتم بذار مظلوم باشم اینجوری بیشتر دوسم داره خلاصه دیگه کم کم این نقش بازی کردنه شد بخشی از رفتارمم
میدونم مسخره است ولی این دلیله فکر میکنم
