به آدمایی که واقعا از ته دل خوشحال هستند حسودی میکنم وقتی میرم بیرون و همسن و سال های خودم رو می بینم که از ته دل میخندن احساس میکنم فقط من هستم که تو این برزخ گیر کردم تمام رفتار هام فیک هست لبخند. هام خنده هام همه فیک مجبوری و زوری
انگار همه خوشحالن جز من
همه موفق هستند جز من
همه یکیو دارن که دوستشون داره جز من
همه خوبن جز من
این احساس رو همیشه و هر لحظه داشتم نه الان
تو کل دوران زندگیم این طوری بودم
همیشه این حس رو داشتم که همه خوبن جز من
هیچ وقت این حس رو نداشتم که منم خوب و کافی هستم همش نقش بازی کردن 💔