از صبح تا شب چند بار با هم بازی میکنیم تقریبا هروز یا تو کوچه دوچرخه سپاری میبرمش یا پارکه یا خانه بازی ..پنج سالشه ..تا قبل جنگ هم مهد کودک بود ..کتاب آموزشی پیش دبستانی هم براش گرفتم چند ماهه با هم کار میکنیم کلی حرف میزنم و چیزی یادش میدم تو طول روز ..چرا پس همش عذاب وجدان دارم چمه من ..تمام فکر و ذکر من شده این بچه ..
تو دوتا تاپیک قبلی هم گفتم چ اخلاقی داره و ما تو این شهر تنهاییم ..ی دوست دارم فقط اینجا ک هرازگاهی میریم پارک با هم ..خانواده هامونو چند ماه یکبار میبینیم ..توروخدا بیاید بگید من سخت میگیرم یا واقعا حق دارم انقد فکرو خیال کنم ..همش دعا میکنم ی عالمه دوست اینجا پیدا کنیم
