بودن و وقت گذروندن کنار پدر یا مادری که ازشون دلخور هستی مثل اینه که با یکی باشی که ازش پول طلبکاری. تمام مدت فقط میتونی به چیزایی فکر کنی که بهت بدهکاره، اون جاهایی که باید والدی بود که احتیاج داشتی، به حمایت، مراقبت، همدلی، محبتش و اون نکرد. پس نمیتونی بخندی، باهاش راحت باشی، و راحت و بیخیال باهاش وقت بگذرونی چون فکر میکنی تا بدهیش رو نداده، تا وقتی اون پدر یا مادری نبوده که میخواستی و احتیاج داشتی باشه، نمیتونی بذاری بهت نزدیک بشه.
این میتونه قانون تو باشه، ولی قانونیه که محکوم به شکسته، چون ما هیچکدوم نمیتونیم به عقب برگردیم.
پدر و مادر ما نمیتونن برگردن عقب و اون چیزی بشن که ما نیاز داشتیم، فقط میتونن اونی باشن که الان هستن و برای بعضی از ما شاید سالمتره که اصلا نذاریم دیگه بهمون نزدیک بشن ولی برای بعضیها، شاید با داشتن یه حد و مرز، بهتر باشه بدهیشون رو ببخشیم.
از ماتیاس بارکر...
