بچه هات تحت شعاع قرار میگیرن.میتونن بپذیرن همسرتونو یا نه؟بعد مردا راحت نمیتونن بچه ی یکی دیگه رو بپذیرن.
ازدواج کردی دیگه اختیارت دست خودت نیست.ممکنه بچه هاتون باهم نسازن و مدام باهم دعوا کنن.میتونی تحمل کنی؟
میتونی مادر خوبی برا دخترش باشی؟
سه تا بچه این وسط تو شرایط سنی حساس هستن که سخته بخوان اداپته بشن.شما مستقلی و تنها نیستی دخترا رو داری میتونی هرجا بری هرکاری کنی آزادی .ولی متاهل شدی مسئولیت دو نفر دیگه هم اضافه میشه و تازه خیلی باید هنر به خرج بدی تا فرقی بین دختر خودت و همسرت نزاری.اگر از نظر روانی قوی و محکم هستی به فکر ازدواج باش.و حتما مشاور خبره برو و مشاوره بگیر و عجله نکن
دخترات کم کم نوجون میشن.دخترات آروم عاقل و فهیده ن؟ یا کل کل و بگو مگو .... دارن با ه و با شا
باید یه تایم طولانی باهم باشید.بچه هات برند و بیاند.بچشو ببینی رفتاراشو...
برید مشاوره.شما یبار جدا شدی.ایندفعه باید محتاط تر تو ازدواج قدم برداری.فقط صرف اینکه تنهاییتون پر بشه.دست به ازدواج نزنید
کسیکه بعد فوتم اینطور ناراحت خانومشه پس مرد خوبی به نظر میرسه
اون آقا باید خیلیییی پخته و فهمیده و آقا باشه تا زندگی قوام بگیره. هست؟؟؟!
اخه تو همین تایم کوتاه خیلی ابراز علاقه و وابستگی میکنه منم ازش خوشم اومده ولی ته دلم ترس دارم
میگم علکی وابسته نشیم ولی شرایطمون جوریه ک باید پروسه اشناییمون طولانی باشه
قرار شدی دوسه ماه خودمون باهم بشناسیم بعد بابچه ها رفت و امد کنیم
