می گذرد

چه با عجله..

چقدر بی رحمانه..

عمر..

می گذرد...

و ما فقط به تماشای این جهان بسنده می کنیم..

غرق خاطراتم بودم..

کودکی ام...

که گذشت...

ظاهرا گذشت...

اما هنوز در گوش من صدا می کند..

هنوز از پشت چشمان من آسمان را می جوید..

به امید دیدن قاصدکی رقصان...

انگار همین دیروز بود که روی صندلی کلاس اول نشسته بودم

معلم با گچ بر روی تابلوی سیاه اولین حرف الفبا را به من تعلیم می داد

و من می آموختم..

شاد بودم..

هر چه که بودم

با تمام کمی ها و کاستی هایی که داشتم

شاد بودم..

پلک هایم را میبندم

به کلاس سوم میروم

روز جشن تکلیف

تمام بچه ها چادرهایشان را سر کردند

من هم همینطور

در حیاط مدرسه جمع شدیم

حلقه ای بزرگ تشکیل دادیم

و شعرخواندیم و پاکوبان

چرخیدیم و چرخیدیم و چرخیدیم...

پلک هایم را باز میکنم..

به اکنون باز میگردم...

به دست هایم نگاه میکنم

رد دست بچه ها هنوز بر آن مانده

رد مداد و پاک کن کلاس اولم..

کمی خسته ام..

شادی را گم کرده ام..

زمان بر دوشم سنگینی میکند..

ماه را دنبال میکنم...

هر کجا که ماه باشد من در نقطه ی درستی،ایستاده ام..

تقدیرم هر چه که بود گذشت...

و

بهتر که می گذرد.....

من هرگز به گذشته باز نخواهم گشت.

خدایا!

گفته بودی،زندگی یک بازی است..

پس چرا به جای دست و پا،قلبم شکست؟...

#دل_نوشته_دخترک_تنها