به نظرتون حق دارم ناراحت بشم یا نه
مثلا اطرافیان مثل عمه ها میگن خدا کنه یه شوهری گیرت بیاد وشرت از سر داداش ما کم کنی بری
واین بچه 9ساله دختر خالم هست تا همین که بحث شوهر وچیزی میشه میگه خداکنه حالا شوهر گیرت بیاد
واقعا ناراحت میشم خب وقتی خدا نمیخواد چیکار کنم قسمت م نکرده ازدواج کنم
نمیدونم جواب اطرافیان چی بدم که به دعوا کشیده نشه
وقتی از بیرون میام خونه واقعا میوفتم روگریه از رفتار اطرافیان...
یه بار جلو جمع بزن زیر گوش دختر خالت بگو کدوم بیشرفی اینا رو بهت یاد داده بعد اون دیگه حد خودشون میدونن
بگو من شری ندارم برای کسی
خوبه از سفره بابای خودم میخورم اینجوری میگین از مال شما میخواستم چکار میکردین
عزیز دلم من تو روستا هستم یه دختر مجرد که 2تا لیسانس گرفته وکار گیرش نیمده واز صبح تا عصر تو خونه هستم واگر یه عصر هم خونه مادر بزرگ یا یه پنج شنبه خونه عمه نرم خب خودم آسیب میبینم اگر بخوام برم دعوا کنم باید خودم هم برم التماس کنم شانسم اینه اینقدر مادرم بهم سرکوفت میزنه که خدا بهت نگاه نکرده خدا یه چشمک به تو نزده به خدا خیلی دلم گرفته دارم با گریه برات مینویسم همه ی هم کلاسی ها واقوام
ازدواج کردن
پست اخر منم چک کنید
من جات بودم جوری عمه و دختر خاله رو کتک میزدم صدا سگ بدن ، حتی یک درصدم توسری خور نیستم.
