دلایل خیانت

ببین،اشخاص خیانت کار،البته ۲ مدلن،کسی که یه بار این کار رو میکنه ک شیطون گولش میزنه و بعدا هم تا حد مرگ دچار عذاب وجدان میشه و پشیمون و نادم میشه.

و یکی هم که نامرده که دیگه نیاز به توضیح نیست.

شخص دوم،بنا به برنامه خودش تا یه مدت ،که حالا ممکنه چندین سال هم باشه،با طرفه،و بعد راحت میزنه زیر همه چیز. حالا یا خیانت میکنه،یا بی دلیل ترک میکنه،که این بی دلیل ترک کردن هم کار غیر انسانی هست.

در رابطه با شخص دوم،همون بهتر که از زندگیت بره بیرون،در گذر زمان خودت به ابن نتیجه میرسی.در آینده ،پس از گذراندن ،این روزهای سخت،فرد بهتری سر راهت قرار می گیره.

در مورد دلیلش،هم به مرور به درک روشن و واضح تری میرسی، الان خیلی اصرار به یافتن دلیل نکن.

خواهش میکنم.
حالت اول،یه داستان هست تو دفتر اول مثنوی،به نام معاویه و شیطان.اونو حتما بخونید.اگه شخصی واقعا از ته دل پشیمان بشه و به قول خودمون اشک ندامت بریزه،کیفیت رابطه تازه بهتر از قبل هم میشه،ولی اشک ندامت،نه اشک تمساح.خیلیا از ترس مجازات و برای منفعت که موقعیت رو از دست ندن،اشک تمساح میریزن که نباید گول همچین آدم هایی رو بخوریم،اینا در واقع گروه دومن که دارن آگاهانه یا ناآگاهانه نقش گروه اول رو بازی می کنن.
اما حالت دوم،گفتم این حالت نیاز به زمان داره،مدت ها طول می کشه تا به درک جامعی از ماجرا برسید.تا اون موقع باید صبر کنید.گفتم به دلیل اون فکر نکنید. بعدا متوجه میشید ،اون اصلا شخص مهم و تاثیر گذاری نبوده،شخص اصلی و ماندگار ماجرا خود شما بودید،در واقع شما باید به واسطه تجربه این خیانت و درد ،به یه آگاهی میرسیدید.تازه اون موقع نفرت از طرف ،جاشو به ترحم به طرف میده.و تازه متوجه موضوع میشید و با خودتون میگید که چه قدر خوب شد،اون آدم از زندگیم رفت و چقدر خوب شد که این تجربه رو کسب کردم