حسرت

در حسرت دیدار تو

من پیر شدم

دانستم که تقدیر است

؛ولی دلگیر شدم

صد نامه نوشته؛

صد بار گریستم

ندانستم باحسرت

؛به دنبال چیستم

تقدیر ای دوست؛

مرا از تو جدا کرد

نمیدانی که با این ؛

دل شیدا چِها کرد

مرا با دلی پر غم؛

بکوله باری از حسرت

در به در و راهی

شهر غصه ها کرد

گر چه نشد حاصل

مرا دیدار تو

تا ابد دلم هست

عاشق و گرفتار تو

کرده ام باور این ؛

تصویر تلخ جدایی را

میگریم و میگویمش

بدرود جوانی را

میگریم و میگویمش

بدرود جوانی را

میخورم اندوه جدایی

میکشم آه وحسرت

نمیشه باورم روزی؛

این جدایی بشه عادت