زندگی دوباره

دوست ندارم دوباره زندگی کنم

ولی اگه مجبور بودم همینجوری خوبه

با چه کسایی با همین کسایی که دارم عاشق خوانوادمم

ادمای سمی وارد زندگیم نمیکردم

به دوستام دل نمیبستم

خیلی خوب تر درس میخوندم

سعی میکردم به آدمای اطرافم اعتمادنکنم وتموم خودم براکسی نمیزاشتم رابطه م وباخدابیشترمیکردم سرچیزای الکی حرص نمیخوردم هیچ کسی وبه زندگیم راه نمیدادم

من متاهلم . عاشق همسرمم ولی هرازگاهی که میریم بیرون دخترارو میبینم با جماعت پسر تو سن کم بیرونن و کلی دارن تجربه جدید کسب میکنن حسرت میخورم

اون زمان خیلی از اینکه از پسر اسیب ببینم میترسیدم. هیچوقت به جنس مخالف جز ازدواج فرصت ندادم. نه فقط جنس مخالف بلکه پارتی و شیطنت جوانی نکردم.

الان که نگاه میکنم عقب میگم چقدر احمق بودم میتونستم همشونو به چشم تجربه ببینم و به پسری دل نبندم و فقط خوش بگذرونم

از این دراماهای حوانی داشته باشم که تا عمر دارم با ذهنیتش عشق میکنم. ولی ندارم.

دوست دارم وقتی برگشتم بیشتر با این قشر بی کله جامعه بگردم. بیشتر تو این اکیپ های دخترای قری که هردفعه با یکی زیدن باشم. ولی در اخر بیام با همسرم ازدواج کنم😂 نمونه این مرد پیدا نمیشه اصلا

هست؟ تو ی همچین حسرتی نداری؟

چندسالته؟

اخه اونایی که چیزی عایدشونونشده برای اینه دلبستن یا از خودشن مایع گذاشتن. وقتی دیدگاه به اکثر اتفاقای زندگیت این باشه که اینم ی ورق از زندگیم بوده و تجربه بوده خیلی بیشتر فکر کردن بهش حس خوب میده

مثل الان که به دوران مدرسه نگاه میکنه ادم میگه کاش بجای استرس از نمره و فلان فقط از بودن بین بچه ها یکی دوتا کتاب خوندن لذت میبردم

خوش به حالت

ازدواج کردی؟