آنگاه که غرور کسی را له می کنی
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی
آنگاه که شمع اُمید کسی را خاموش می کنی
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری
آنگاه که حتی گوشَت را می بندی تا صدای خردشدن غرورش را نشنوی
آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری
می خواهم بدانم دستانت
راهی کدام آسمان دراز می کنی؟تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
آنگاه که مقصر خودمان بودیم که نمیدانستیم عشق چیست
و چقدر خطر ناک تا به وادی عشق وارد نشویم که الان تاوان ندانم کاری خود را بدهیم
سالیان سال باید این درد را به دوش کشیده و حمل کنیم
نمیدونم چند جلسه مشاوره و روان درمانی نیاز هست تا آدم دوباره همون آدم قبلی بشه
چقدر دردناک وقتی خود قبلی تو با اینی که الان هستی مقایسه میکنی و میفهمی چقدر داغون و از کار افتاده شدی
