سلام نمیدونم خودمم این تاپیک درمورد چیه ولی شاید احساس کمبود توی خودم شاید بشه اسمش نمیدونم
خب من 16 سالمه و خب بعضی وقتا همسن هام رو میبینم که اونا یه چیزی دارن برای ارایه خودشون یا شخصیتشون من به خودم نگاه میکنم میبینم هیچی ندارم هیچ هنری ندارم یا هر چیزی حتی خیلیم محدود ترم نسبت به اونا یا خیلی در کنارشون خودمو خوشبخت نشون میدم ولی خب خیلی کمبود دارم توی خودم نمیدونم این حسبرام جدیده اینکه همه خاصن جز تو...عجیبه نه؟ تا حالا اینجوری شدین؟
توهم به استعداد هات توجه کن.سعی کن به نوک قله توجه کنی و بهش برسی.هیچ کس کامل نیست خیالت راحت.تو هم خیلی چیزا داری که خیلیا ندارن.خودت رو دست کم نگیر.بازیچه دست کسی نشو.
ولی هی به خودم نگاه میکنم و میبینم از پوچ هم پوچ ترم استعداد خاصی هم ندارم کارای زیادی کردم اما نمیدونم فکرنمیکنم انقدر چیزی خاص باشه برام در مقابله با بقیه وقتی هستم همیشه این فکره تو سرم که چقدر من پوچم و چقدر زندگی اون ها خوبه
همیشه پایین تر از خودت رو هم ببین.دنبال استعداد یابیت باش.تو وجودته مطمعن باش.پیداش کن.روش تمرکز کن.بیشتر از همه به درست برس.با درس خوندن به رتبه بالاتر برسون خودت رو.این دیگه دست خودته که دکتر معلم بشی یا کارگر یه کارخونه ای چیزی.
من درسم خوبه توی مدرسه خوبیم و همه اینا به کنار
ولی کنار اینا خوشحال نیستم یعنی جز اینا هیچی ندارم برای توصیف خودم
شاید حداقل کاری که خوشحالم میکنه خانوداه ای که سرزنش نمیکنه نمیدونم محدودم نمیکنه نبود حالم بهتر بود
اره ولی محدود بودنم فرق داره خیلی تا اینجای زندی کمکم کردنا واقعا ولی بعضی وقتا حس اسیر ها رو دارم دلم میخواد برم بیرون بدوم تا یکم خالی بم ولی خب محدودم و اسیر خونه حس نفسس تنی داره زمدگیم یا خوابیدنه یا درس
