تمام ۲۵ سال زندگی من درگیر این شد که فلان دوستم راجبم چی فکر میکنه فلان دوستم چرا ولم کرد چرا فلان دوستم راجبم حرف زد کلا از زندگیم فقط میتونم اسیب های رفیق بازی رو تعریف کنم
واقعا خوشبحال اونایی که دوست و رفیقی ندارن یا درگیرشون نیستن سرشون گرم زندگی خودشونه
من رفیق ندارم ولی خب تنهاممم
جز خانواده کسیو ندارم باهاش برم بیرون
خب این مشکل ازخودت بوده نه اونا من چندتادوست دارمازخواهروبرادرم بهم دلسوزترن ولی حرفشون برام مهم نبوده واونام هیچوقت کاری نکردن که این فکراروبکنم
من ندارم با انتخاب خودم.آدما به شدت پرحاشیه و دردسر سازن
منم ندارم فقط خانواده ام از همون بچگی در گیر دوست و رفیق نبودم
من خودم تک فرزندم ، دوست صمیمی هم نداشتم که مثلاً با هم بریم بیرون یا بخش زنگ بزنم تحولش رو بپرسم چندتا داشتم اونم همکلاسی بودن تو مدرسه برای جزوه و کمک های درسی بهم ، امسال هم فارق التحصیل شدم از هشتم که کرونا شد بیشتر خانه بودم مخصوصا دبیرستان ، و افسردگی گرفتم البته هنوز شدید نشده
به نظرم آدم باید چندتا رفیق خیلی صمیمی داشته باشه مخصوصا برای کسی مثل من که تک فرزندم و با پدر و مادرم هم راحت نیستم ولی خوب هرچیزی یک حدی داره شاید آدم یه سری رفتار ها رو برای حفظ آبرو و شخصیت خودش انجام میده و اینجوری خوب نیست که هرکاری که کنه نگران این باشه که مردم در موردش چه میگن البته من خودم هم بعضی وقت مثل شما اینطوری میشم مخصوصا در ارتباط با پدر و مادر که اونا چی فکر میکنن در مورد کارهای من ولی خودم دارم سعی میکنم برای خودم زندگی کنم و لذت ببرم چون خودم یک مدت خیلی شدید شد این موضوع واقعا تمرکز نداشتم و واقعا کلافه شدم
حالا اگه هم خیلی شدید شد برای شما میتونید برید مشاوره که کمکتون کنه
