در این بیابان بیپایان هستی ، گاهی
هر قدمی که برمیداریم جز وحشت چیزی نمیافزاید؛
ارادهٔ کور جهان، ما را میبرد و نمیگذارد آرامش لمس کنیم..
اما همین وحشت، همان کلید آزادی است:
اگر چشم در چشم با خلأ مواجه شویم، میتوانیم معنا بسازیم؛
راه بینهایت، نه محکوم به گمشدن، که دعوتی است برای خلق خویش...