ببین مشکل میدونی چیه ، اینه که شما با خودت مقایسه میکنی طرف رو ، میگی اگه من با همین طرز فکر و حساسیت هایی که الان دارم جای اون آدم بودم زندگیم چقدر خوب بود ولی نکته اینه که خود اون آدم که به قول شما زندگیش عالیه باید ببینی چقدر حس خوشبختی داره .
یه مثال بزنم برات . مثلا کسی که فلجه فکر میکنه اونایی که میتونن راه برن چقدر آدمای خوشبختی هستن و از تک تک قدمایی که برمیدارن چقدر لذت میبرن در حالی که من و شما اصلا یادمون نیست که پا داریم چه برسه بخوایم به خاطر راه رفتنمون احساس خوشبختی هم بکنیم . یا مثلا کسی که نابینا هست فکر میکنه اونی که میبینه لحظه لحظه عمرش شادیه به خاطر دیدن در حالی که برای ما که چشم داریم اصلا مهم نیست ، اصلا یادمون نیست که باید به خاطرش خوشحال باشیم .
کلا زندگی آدما همینه ، هر کسی توی هر شرایطی که باشه ، معمولا عادت میکنه به خوشبختیش و دیگه اصلا به چشمش نمیاد بعد یه مدت ، اون هم میگرده دنبال نداشته ها و چیزایه بهتری که بقیه ممکنه داشته باشن و به خاطرشون ناراحته ، ذات آدما همینه متاسفانه . برای همین فکر نکن اون از شما احساس خوشبختی بیشتری داره . به همون دلیلی که شما الان نسبت به یه آدم فلج یا نابینا یا سرطانی حس خوشبختی بیشتری نداری