این روز ها تمام جسمم به تحلیل رفته و از درون احساس پوچی میکنم انگار ک عضلاتم ،استخوان هایم نابود شدند.
هر روز با این حس دست و پنجه نرم میکنم و هرچقدر هم سعی میکنم خودم و روحیه ام را حفظ کنم باز هم توانایی ندارم.
با این حال ان نیمچه روحیه و شادابی هم ک دارم اطرافیانم به اغما میبرند.
مرا نمیبینند، کسی مرا نمیخنداند و کسی از همدلی نمی گوید.
حس میکنم در کمای مطلق گیر کرده ام
آخرین نوشته من از حس و حالم.