بعضی وقتها که از موضوعی ناراحت میشم
میپذیرم که الان من نیاز دارم ناراحت باشم
چون انسانم و احساس دارم
و زمان که بگذره اوکی میشه حالم
و اینکه خودمو دوست دارم
و چون خودمو دوست دارم سعی میکنم مراقب خودم باشم و با چیزهای بیخود خودم رو اذیت و ناراحت نکنم
و حالا یکسری از کارهایی که دوست دارم رو هم انجام میدم
و خب با خدا هم حرف مبزنم و صحبت میکنم و باهاش درودل میکنم
تنها کسی هست که واقعا بیشتر از هرکسی درکم میکنه و نیازها و مشکلاتمو میتونه برام حل کنه