سلام دوستان میخواستم نظرتونو بدونم
که آیا من خیلی صبرم زیاده که اینو میگم ....یا بعضی خانوم ها کم طاقت هستن ؟ راستش برام ازاین جهت سوال هس که کار درست چی هس ؟ وگرنه من جای هیچ کس نیستم وکسی رو مورد قضاوت قرار نمیدم ....شاید اون لحظه اون خانوم به اوج انفجار از دست همسرش رسیده .....
به نظرمن یه بیرون رفتن ساده اونقدر مهم نبود که الان کار به جدایی وکلانتری برسه ....
به نظر من میشد که اون خانوم نره بیرون اما طوری رفتار کنه که همسرش بفهمه از دستش ناراحته و هیچ صحبتی باهاش نکنه .
وبعد چن روز یا حتی چن ماه زمانی که عصبانیت اولیه خودش وهمسرش کم شد اگه دید نمیتونه باهمچین وضعیتی کنار بیاد وتلاش خودش خوانواده همسرش وخودش ومشاوره نمیتونس درستش کنه با آرامش و بدون فضای متشنج فکر هاشو بکنه و در سکوت تصمیم به جدایی بگیره .....
شاید تصمیم الانش احساسی وزود گذر باشه ....دراینکه شوهرش قطعا کار زشتی کرده که زنش رو بدون اطلاع از جایی که هس ول کرده که اصلا شکی نیس چون یه زن از مرد حمایت میخواد که این آقا نداره ....ولی بهتر نبود این تصمیم در جو متشنج گرفته نشه ؟؟؟؟ نظرتونو راجع به نظرم میگین
میخوام دید کلی پیدا کنم ببینم آیا فکرم عاقلانه هس یانه
