چون با اینکه کنکور دارم ولی براشون مهم نیس حمایتم نمیکنن کنارم نیستن فقط همش ازم انتظار دارن درکم نمیکنن ب شدت افسردم مجبورم ک یجوری پشت سر بزارم کنکورو ک قطعا قراره افتضاح بگذرونمش با اینکه احتیاجه بخونم ک تو ی دانشگاه شهر خوب قبول بشم و از خانواده فاصله بگیرم
ولی نمیتونم خیلی ب روانم اسیب زدن
همش تو فکرم کل روز و شبمو تو فکر میگذرونم
ارامش ندارم
همش دعوا دارن و هیچ جا ن مسافرتی و..ندارم
حتی بیرون تا سر کوچه هم نمیرم
هیچ هنرو استعدادی ندارم
دلم باشگاه میخواد ولی نمیزارن
دلم ی کلاسی چیزی میخواد ک پولشو ندارن بدن
دلم سرکار رفتن میخواد ولی چون مردا فلانن نمیزارن
گاهی ب خودکشی فکر میکنم ولی دارم صبر میکنم میگم شاید خدا روزای بهتری در اینده قراره برام رقم بزنه.. نمیدونم دوست دارم زندگی کنم ولی خیلی بریدم از همه
از دوستام بدم میاد همشون فیکن از صمیمیترینش و نزدیک ترین تا مجازی و دورترینش
همشون فیکن و ب فکر خودشون
از همه بدم میاد