میدونی چیه من همیشه میترسم، از کسایی که ثروت زیاد دارن و حتی این ثروت هم روز افزون میشه انقدر که توش غرق میشن، اما مثلا اون آدم دلش به اندازه ثروتش هست؟ دست یتیمی رو میگیره ؟ گرسنه ای رو سیر میکنه ؟ با آدم ها و اطرافیانش درست رفتار میکنه؟ و.... خیلی چیزای دیگه (هرچند استثنا وجود داره قرار نیست هرکس پولداره آدم بدی باشه خدایی نکرده ما کلی خیر با دین و ایمون و آدم حسابی داریم) من دارم کلی نگاه میکنم به قضیه .
به حرف آسونه مثلا من بگم اگر فلان قدر درآمد داشتم به نیازمند کمک میکردم ، رفتارم خوب بود و آدم خوبی بودم، شاید انقدر هنوز دلم بزرگ نشده که خدا انقدر بهم ببخشه ...
و شاید الان بپرسی که خب اون آدم بدی که داره راحت زندگی میکنه و ثروتمنده چرا هر روز پول روی پول میذاره ؟؟
باید بگم که روایت داریم که خدا میگه وقتی بنده ی من راه کج میکنه و اشتباه میره ، غرق گناه میشه ، من انقدر نعمت بهش میدم که هی غرق بشه و غرق بشه و بیشتر توی گناه فرو بره
....در واقع عذابش بیشتر میشه.
در کل خلاصه حرفم اینه: اگر دلمون رو بزرگ بکنیم و شاکر باشیم بخشنده باشیم ،داشته هامون رو ببینیم و از خودمون شروع بکنیم، قطعا خدا هم اجازه نمیده دستمون جلوی نامرد دراز باشه و برکت میاد به زندگیمون