همیشه عم حال بدمون، افکار منفیمون و اتفاقات بدی که حاصل اون افکار هست، کارمای رفتار ما با دیگران نیست.
بلکه فقط آدمای درستیو دور خودمون جمع نکردیم که باعث
شدن حس بدی به خودمون و زندگیمون داشته باشیم
ایضاً همون آدما این اراجیف رو می کنن تو ذهنمون
چون آدمای سمی از اشتباهات خودشون چشم پوشی می کنن
و در نهایت فقط شما رو مقصر جلوه میدن
تازه وقتی اون آدمای سمیو میذاریم کنار می فهمیم چه ظلمی
به خودمون کردیم با راه دادن اون آدما به زندگیمون!
انگار بعدش همه چیز قشنگ تر میشه انگار زندگی حس و حال خودشو دوباره به دست میاره، البته..
کار ب پستی و بلندی های زندگی ندارم، اون طبیعتشه
