من هیچی واسه کنکور خرج نکردم گفتم بابام بازنشستست با اینکه داشتیم ولی دلم نیومد درسمو خوندم میتونم بهداشت بیارم
امشب پسر دوست بابام بعد از اون همه خرج اونقدر خرح کرده همش هم مامانم هم بابام دارن میزنش تو سرم که اره پزشکی میاره توهم هیچی خاک تو سر من خر که حتی جزوه هم چاپ نکردم از رو پی دی اف خوندم چشمام کور شده باشه منم هیچی ولی چی دادین چی ازم میخاین میخام شروع کنم بخونم دوباره ولی نمیدونم باید چیکار کنم چطچر شروع کنم حتی پول مشاور ندارم کاش میمردم
خانواده منم همینن
پول خرج نمیکنن هیچ کاری نمیکنن انتظار دارن فیلسوفی چیزی بشیم
اشکالی نداره حالا ماکه خوندیم چی شد
سال دیگه بهترین جا قبول میشی
خانواده منم همینن
تنها راهش اینه که ازشون بگیری
نمیخوای بریزی دور که بگیر و موفق شو
منم دلم میسوزه ولی باید بگیری
دوبار که گرفتی درست میشه
ببین
این حس دلسوزی نیست
این حس بازدارندگیه که خانواده های ما بهمون دادن
معمولا وقتی بچه بودیم با جمله هایی مثل نداریم نمیشه بخریم از کجا بیارم بخریم رو به رو شدیم
خیلی طبیعیه که الان این واکنش رو داشته باشیم
این دلسوزی نیست یه نوع اختلاله که ما داریم و فقط باید اینو بفهمیم که خانواده موظفه واسمون خرج کنه (خرجی که عاقلانه باشه البته و پول هدر دادن نباشه)
و واسه خودمون احترام قائل باشیم
