مستقلم و احساس ارامش دارم کسیم بهم پیشنهاد بده عمرا قبول نمیکنم فکر میکنم میخاد سو استفاده کنه
موندم بعضیا چجور خوشبحت میشن اصلا کسی هست واقعا از متعهلیش احساس ارامش کنه
البته بگم سنمم ۳۹ساله اینم بی تاثیر نیست هر چند بهم میگن این سن بهت نمیخوره
ولی نمیتونم کسیو دوست داشته باشم واقعا کسی اگه تو سن پایین خوشبخت شد وگرنه بعدش خبری نیست
نمیدونم کار من درسته یا اونا
من حس میکنم مریض شدم هیچ تمایلی به پسرا ندارم
از بس که خواستگارای عن و عتیقه و سطح فرهنگ پایین اومد طرفم بی خیال شدم
همین آرامشه مهمه
حالا هر کس به یه نحوی این آرامش رو داره
و قطعا زندگی مجردی دردسر و مسئولیت خیلی خیلی کمتری داره
بچه نمیخوای؟
افرادی کمیان جلو بررسی کن با یه خوبش ازدواج کن
سلام عرض ادب میشه تو خصوصی بهتون پیام بدم ؟
من همسنای خودتم قبلا اینجوری بودم ولی الان به شدت مضطربم و نگران آینده بدون پدر مادر و تنها به نظرم تجدید نظر کن توی تصمیمت کسی بود جدی فکر کن
من دارم به این فکر می کنم تا ۷۰ سالگی میتونم اینطوری مجرد بمونم
