مثل خورشید که بر نور تو ایمان دارد
عالم از مهر حسین است اگر جان دارد
نام بسیار شنیدیم در عالم اما
این فقط نام "حسین" است که باران دارد
هر چه درد است در این شهر به غم آلوده
فقط از ناحیه ی عشق تو درمان دارد
زیر این بیرق سرخ است که هر بازنده
با کمی اشک غمت فرصت جبران دارد
آبرو دار ترین خلق خداوند شده
هر که در روضه ی تو حال پریشان دارد
صد سفر گرد جهان کرده ام اما ای عشق
دل چه خوش خاطره هایی که ز مهران دارد
چه کسی مثل تو ای ذبح خداوند عظیم
بین گودال غمش رحمت و احسان دارد
الهم عجل لولیک الفرج
گفتم حسین و حال دلم رو به راه شد...
شاه و گدا چه فرق کند هر کی بی حسین
روزش به شب رسد به خدا بی پناه شد
یک لحظه آه سرد کشیدم به روضه اش
گفتند نامه ی عملت بی گناه شد
پای حسین هر نفسم هم حساب بود
هر لحظه بی حسین ز عمرم تباه شد
فهمیده ام اگر ز غمش سینه می زنم
حتمأ ز سمت مادر او یک نگاه شد
من در حرم نفس نکشم هرز می شوم
روزم ز دوری حرم آقا سیاه شد
دیدم که صبح مرد فقیری حرم رسید
شب از حرم نیامده یکباره شاه شد
ای مسیحا نفسِ عشق، دَمَت را بفرست
به مداوای دلم، اشک غمت را بفرست
من مجازات شدم، این همه دوری بس نیست؟
رحم کن زود، جواز حرمت را بفرست
غم شبیخون زده از چار طرف، بر قلبم
به پرستاری قلبم کرمت را بفرست
به نفس تنگی ما رحم کن ای حضرت عشق
بر سر شهر غبار قدمت را بفرست
