.
.
بین خود شناسی مهمه ، ولی از اونور هم نگاه کن ببین بدن انسان که اینقدر پیچیده است هر قسمتش ، قلب و کبد و کلیه و ... که همه با هم داره کار میکنن و چقدر دقییقه که یه دکتر عمر خودشو میذاره که تخصص یه قسمت خاصی ازش رو بگیره و نمیرسه سراغ بقیه قسمت ها بره یعنی شاید عمرش هم اجازه نده. بخاطر همین یه عمومیتی میخونه و بعد میره تخصص یه قسمت خاص رو ادامه میده و تعادل رو حفظ میکنه
.
.
من میخوام به خودشناسی برسم اکی ولی تا کجا ؟ ایا باید اینقدر غرق خودم بشم که از جامعه و اجتماع منزوی بشم؟ یا تا یه جایی بگم اکی تا اینجا بس ، حالا برم سراغ بقیه قسمت ها و ، روی جاهای دیگه زوم کنم و تعادل رو بین اونها حفظ کنم.
.
.
در مورد قسمت دوم
ببین باید این نگاه رو داشته باشی تا متوجه بشی ، یه موقعی هست که طرف اینقدر غرق در مجازی شده که ادم ها ، فارغ از جنسیت ، اونها رو اکانت میبینه ، یه موقعی هم هست که طرف مدیر یه جایی هست مثلا با 40 تا کارمند که این کارمندها زیر نظرش هستن و دائم ادم ها رو میبینه و میبینه که اون ادمها براش مثلا پیامک دادن یا کامنت گذاشتن. این دو نگاه یکی نیستن
باید تعادل داشت نه خیلی اونور و نه خیلی اینور . نباید خیلی در مجازی غرق شد که ادم همه چیزشو مجازی باشه و خودشو فراموش کنه.