مرجع تقلید مجتهدی است که گروهی از شیعیان در مسائل فقهی بر اساس فتاوای او عمل میکنند و وجوهات شرعی را در اختیار او قرار میدهند. مرجعیت، بالاترین مقام مذهبی در بین شیعیان دوازده امامی است. این مقام، انتصابی نیست و معمولا شیعیان با پرس و جو از روحانیان و عالمان دینی، کسانی را که صاحب این صلاحیت باشند، شناسایی میکنند. مهمترین شرط احراز این جایگاه، برتری علمی نسبت به سایر مجتهدان است. پیروان مرجع تقلید نیز مُقَلِّدان او خوانده میشوند. نظرات فقهی مراجع تقلید در کتابی با نام رساله توضیح المسائل منتشر میشود.
با توجه به گستره جغرافیایی تشیع، در هر دوره معمولا چندین مجتهد عهدهدار این منصب بودهاند و در موارد معدودی، فقط یک نفر در بین اکثریت شیعیان جهان به عنوان مرجع تقلید عام وجود داشته است. این افراد معمولا با عناوین احترامآمیزی همچون آیت الله العظمی و آیت الله نام برده میشوند. بیشترین مراجع تقلید ساکن عراق در شهرهای (نجف، کربلا و سامرا) بودهاند و مراجع ساکن ایران در شهرهای (قم، مشهد، اصفهان و تهران) زیستهاند.