مادربزرگم اسمونی شده و بی تاب ترینم...
اصلا باورم نمیشه با این ک چند روز گذشته اما انگار مغزم نمیخواد بپذیره...
ب این فکر می کنم ک دیگه نیست دلم میخواد بترکه...همش میگم کاش اینقدر خوب نبود کاش اصلا بد بود ک حالا نبودش اینجوری نسوزونتمون...
و از همه بدتر ترس از دست دادن( دور از جونشون)بقیه اعضای خانوادم تمام وجودم و گرفته...لعنت به این دنیا...کاش زندگی اینطوری نبود...ی ادم ک کلی باهاش خاطره داری دیگه نیست دیگه هیچ وقت نمیتونی ببینیش یا صداش و بشنوی...همش میگم کاش بیشتر پیشش میرفتیم...کاش تا دیر نشده قدر هم و بدونیم
