خانوادم ادما خوبین ولی تو کل ۲۳ سال زندگیم یکبار خرج خاصی جز خوردن و خوابیدن برام نمیکردن
نه طلا نه کامپیوتر نه وسیله های مورد علاقم و ارزوهام
نمیگم فقیرن یا پولدار ولی میتونستن و نکردن !
گذشت ازدواج کردم جهیزیه کم خریدن که دوساله هنوز از تیکه ها و طعنه ها خلاص نشدم
الانم ک باردارم انواع و اقسام مریضی هارو گرفتم از تیروئید بگیر تا دیابت بارداری
و از همه مهم تر نمیدونم چرا هی سریع اشکم در میاد
حالا نوبت ب خریدن سیسمونی رسیده
میدونم وظیفه خانوادم نیست یا بقول شماها پدر نطفه انداخته خرجشم میده
اما درک کنید یه رسم صد ساله اس و ما نمیتونیم تغییرش بدیم
من به مامانم گفتم کمد و چنتا وسیله رو میخرم
توام لباس و وسیله هاش کوچیکشو بخر
اما ۴ ۵ روزه دق کردن به دلم که دیگ از عصبانیت گفتم اصن نخرید برام نمیخام
واقعا دیگه مغزم نمیکشه
تا کِی میخان هیچی بهم ندن؟ تا کِی میخان حمایت نکنن و سربلندم نکنن
خسته شدم بخدا ازین همه تظاهر و سکوت😔دلم میشکنه ینی دوسم ندارن ؟ :(
