تاچه حد خودتون وهمسرتون دربرابر بچتون مسوولیت قبول میکنید؟؟قراره تایه سنی خرجشونو بدین بعدم رهاشون کنید بگید دیگه خودتون میدونید؟یاطرز فکرتون اینه باید کمکشون کنین به یه جایگاه خوب برسن به یه وضعیت پایداربرسن؟؟
هیچ مسولیتی قبول نمیکنم و میدونم برای بچم چیزی،بجز،حسرت باقی نمیزاریم پس بدنیا هم نمیارم هیج وقت
اینده نمیدونم ولی الان ک همه دنگ و فنگش با منه.همسر فقط خرجشو میده
من عقيدمه بايد بچه مستقل تحويل جامعه بديم
يعني بچه وقتي ١٨ سالش شد توانايي اينكه بتونه ي درامدي داشتع باشه(از فبل مهارت بیاموره)
و بدون خانواده زندگي كنع رو داشتع باشه
من قطعا و حتما ساپورت میکنم(همین الان براش کنار گذاشتم)
ولی بهش نمیدم تا خودش مقداری تلاش کنه
من اونو به این دنیا آوردم و خودمم مسئولش هستم
من تا 20 سالگی ساپورتش میکنم اما بعدش خودش باید روپای خودش بایسته
صد درصد تا جایی که مطمئن بشم دیگه میتونه از پس خودش بر بیاد وگیلیمشو از آب بکشه پشتت میمونم وحماینش میکنم حتی بعدشم اگه کمکی خواست توی هر مسئله ای در حد توانمون براش کم نمیزاریم ولی خب جوریم رفتار نمیکنم که لوس بشه فک کنه زیر پر قو بزرگش میکنم همینطوری بشینه ما تامینش کنیم
تو ایران اکثریت فکر میکنند باید تمام امکانات رو برای بچه تا بزرگسالی فراهم بیاورند بچه ها هم همین توقع را دارند
در حالی که در خارج بچه ها خیلی سریعتر مستقل میشوند و خرج شون رو خودشون در میاورند
هم تو راه دارم هم در اینده میارم به امید خدا یک یا دوتای دیگه بسته به شرایط جسمی و روحیاتمون داره به لحاظ مالی ان شاالله میتونیم در حد متوسط ساپورتشون کنیم بقیشم بابد ماهیگیری یاد بگیرن قرار نیست نا ۹۰ سالگیشون لقمه جویده بخورن که
تا جایی که در توانمون باشه براش تلاش میکنیم
تا زنده هستم کمکش میکنم همه جوره ولی لوس و مصرفی بارش نمیارم .
تاپیک های به روز شده
2 ساعت پیش
2 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز