دلم بقدری از زندگیم گرفته که فقط مرگ آرومم میکنه
دیگه خسته شدم واقعا
از سگ دو زدن
از درسای سخت
از دوستا و همکلاسیای مزخرف
از اینکه خونواده و اطرافیان همش ازت انتظار دارن
دارم زیر بار اینهمه مسئولیت له میشم
و بشدت تنهام
کاش حداقل کسی کنارم بود تو این شرایط...
با اینکه کیسای مناسبی هس دور و برم ولی به هیشکی نمیتونم اعتماد کنم و وارد رابطه شم
خیلی دلم گرفته:)
کاش خدا یه نگاهی به دل من درمونده بندازه...
شما چطورین؟:)