همین اول بگم ک لطفا قضاوت نکنین
من یه دختر ۲۱ سالم و امسال درسم تموم میشه. از اول زندگیم همیشه به کسی که مثل خواهرم بود و باهم بزرگ شده بودیم حسادت میکردم. به اینکه توی هرچیزی از من بهتر پیش میرفت، هر کاری ک میخواستم شروع کنم اون بهتر بلد بود. من این همه آسیب دیدم و تک و تنها باهاشون مواجه میشدم اما اون همیشه کسیو داشت که آرومش کنه و پشتش بهش گرم بود.همه عمرم سعی کردم با این موضوع کنار بیام، سعی کردم به داشته هام توجه کنم و زندگی خودمو بسازم ولی الان دیگه نمیتونم. الان اون یه آدم حسابی و درست تو زندگیش پیدا کرده و آیندش هم کاملا تضمین شده حتی کلی پول هم قراره بهش برسه اما من باید بگردم دنبال کار و سالهای سال جون بکنم تا بتونم یکم سر و سامون بدم ب زندگیم. من باید مدام تنهایی بار زندگیمو به دوش بکشم اما اون کسیو داره که صادقانه عاشقشه و همه جوره بهش ثابت کرده میدونم میگین از آینده خبر ندارم ولی همیشه همین بود ۲۱ سال از زندگی من درد و رنج بود نمیگم ظاهر زندگیشو میبینم بالاخره اونم مشکلاتی داره ولی درعوضش همه چیو با اون آدم به دست آورده و من هیچی ک هیچی از این مقایسه شبانه روزی خسته شدم و نمیدونم چجوری خودمو آروم کنم
