به نظرتون چرا خدا کسایی که قرار نیست با هم بمونن رو با هم اشنا میکنه؟
هر چی فکر میکنم نمیفهمم
میدونم الان یه سریا میگن برای اینکه از روابطتمون تجربه کسب کنیم و درس بگیریم...
اما واقعا به نظرم ادم وقتی یاد ادمایی که دیگه نیستن میوفته فقط تلخیه و این تلخی وقتی بیشتر میشه که یاد خاطرات خوب میوفتی...
هیچ درس گرفتنی هم در کار نیست.حداقل برای من نبوده.نظر شما چیه؟:/
خدا بنده آزاری داره
باعث میشه قویتر شیم تجربه بیشتری کسب کنیم
اتفاقا منم همین سوال برام پیش اومده ۱۴ سال پیش با یکی آشنا شدم هردو عاشق هم بودیم بعدش سرهیچ و پوچ از هم جدا شدیم هردو رفتیم ازدواج کردیم بعد ۱۴ سال هنوز نتونستم فراموشش کنم هی خاطراتش باهام هس میگم وقتی تو که نمیخواستی ما بهم برسیم چرا ما رو باهم آشنا کردی حکمتت کجا بود که عشق رو نشونم دادی بعدش ازم گرفتی
ی تیکه از وجودت بااون ادم معنای درست رو فهمیده
خودت شاید متوجهش نباشی الان
یک پایان تلخ بهتر از تلخی بی پایانه .صلاحته
ما شهرهامون از همدیگه دور بود خانواده هامون راضی نشدن اونم دیگه نتونست بیاد جلو منم بخاطر لجبازی و برا اینکه فراموشش کنم ازدواج کردم که کارم اشتباه بزرگی بود جایگزین کردن برا فراموشی خوب نیس
خو زندگیع دیه
مسیرش خیلی طولانیع، اگ فقط کسایی ک موندنی بودن میومدن زندگیت
تا الان ذهنت انقدر پیشرفت میکرد!؟
حس میکنم با این صلاح خودمونو گول میزنیم و اینکه بعضی وقتا نبود یکی و اون پایان تلخ خودش میشینه یه تلخی بی پایان که همیشه تو ذهن و دل ادم میمونه.من برام سواله که اگر صلاح نبوده طرف تو زندگیت بمونه اصلا چرا خدا دو طرفو با هم اشنا کرده؟چون صلاح نبوده از اول اشنا نمیکرد خب
شنیدم بعضی وقتها آدمی میاد توی زندگیت ک یه رسالت و هدفی داره میاد تا اونو بهت یاد بده بره.
هروقت کارش تموم میشه از زندگیت حذف میشه
