با سلام
احساسات شما کاملا طبیعی و بجاست. در نظر داشته باشید اگر از اساتید خود نیز سوال کنید خواهند گفت که همه دانش آموختگان روانشناسی در ابتدا و در دوره هایی این احساس ها را تجربه کرده اند و مدام به دنبال پیداکردن مشکلات در خود و دیگران هستند.
ببینید همه ما انسانها میکسی از اختلالات شخصیتی هستیم و همانطور که در ترم های آسیب شناسی آموزش داده می شوند و در کتابهای آسیب شناسی به روشنی اشاره شده مراقب این احساسات باشید زیرا ما از هر اختلال یا یک یا چند تا از آنها رگه ها یا علائمی در خود داریم و این موارد را نیز در دیگران می توانیم مشاهده کنیم. اما زمانی اسم اختلال روی آن ها قرار می گیرد و در حقیقت اختلال نامیده می شوند که چندین ویژگی 6 ماه یا بیشتر حضور داشته باشد و همینطور کارکرد زندگی روزمره فرد را مختل کرده باشند.
و یا در بعضی موراد برای فرد و دیگران ایجاد خطر کند.
در نتیجه با این دو نگاه نیازی به نگرانی وجود ندارد.
اما هر کدام از ما بهتر است از نظر حرفه ای به دنبال نقاط کور و گره های شخصیتی خود نیز باشیم در این راه می توانیم از یک مشاور و از اساتیدی که با آنها ارتباط بهتری داریم استفاده کنیم تا به مرور و با راهنمایی آنها ابتدا خود به کارکرد قابل قبول و حال خوب برسیم و در قدم بعدی به دیگران بتوانیم کمک کنیم.
شاد و پبروز باشید.
تجربه شما
اولین نفری باشید که نظر میدهید