سلام خدمت مشاور محترم
بنده مردی ۳۰ ساله هستم.( واقعا عذر خواهم که اینجا پیامم رو میدارم اما امیدوارم از اینکه جنسیت بنده مذکر هست ناراحت نشید)
چند ماهی هست که عروسی کردم و زندگی مشترک را شروع کردیم..خانومم ۲۳ سالش هست و هر دو تحصیلکرده هستیم..به شیوه سنتی معرفی شدیم اما برای آشنایی لازم مدتی با هم رفت و آمد کردیم تا نامزد کردیم..خودم کارمند هستم و ایشان هم فعلا خانه دار هستند.بعد از ازدواج به شدت دچار پشیمانی شدم..نه اینکه فکر کنید از بابت مسائل اقتصادی چون خودم میدونم این مسائل برای تمامی افراد جامعه و مخصوصا زوج های جوان و تازه ازدواج کرده هست!
احساسی پشیمانی دارم چون دچار آشفتگی ذهنی و روحی زیادی هستم..!!! همش با خودم میگم ای کاش برای فلان کیس بیشتر اصرار کرده بودم تا اون الان همسر من باشه..یا فلانی و بمانی..
در واقعا بیشتر از لحاظ خصوصیات و ویژگیهای ظاهری ایشان رو مقایسه میکنم..
مثلاً قد خودم ۱۷۸ هست و ایشون ۱۶۳ ( با خودم میگم ای کاش یکم قدس بلندتر بود.
مثلاً ۱۶۷ بود..
یا در مورد رنگ پوست ایشون که گندمی هست..میگم ای کاش مثل فلان مورد و کیس ،سفید بود..
در واقع به یه سری ویژگی های ظاهری گیر دادم و توی ذهنم هر روز این مقایسه رو انجام میدم..
ولی خب یه عیب دیگه هم داره اینه که متاسفانه همش گوشی منو چک میکنه،میخواد ببینه کی پیام میده ،کی زنگ زده..در تمام پیام رسان های من میگرده..حس فوقالعاده بدی بهم دست میده..بارها باهاش صحبت کردم که دلم میخواد آزادی حریم داشته باشم...
یه سری خوبیا هم داره که خب چیز کمی نیست:
مثل دوست داشتن من که همیشه این دوست داشتن رو ابراز میکنه
،سازگاری با شرایط سخت زندگی که همه جوره هوامو داره..با کم و کاستی ها خودشو هماهنگ کرده.
دلش میخواد به چیزایی که برام مهمه احترام بذاره..مثل حجاب و نماز خوندن و ..هرچند که سهل انگاری هم میکنه.
چیکار کنم از این ذهن مشغولی و آشفتگی درونی رها بشمم؟؟؟
تجربه شما
اولین نفری باشید که نظر میدهید