سلام
دو سال و نیم هست که ازدواج کردم
قبل از ازدواج شهرستان بودم خانواده همسرم تهران بودند و الان تهران زندگی می کنم ولی دوست و فامیل کمی در تهران دارم
سال قبل بعد از کلی جستجو شغل مورد نظرم رو در تهران پیدا کردم که تجربه کار در این زمینه رو در شهرستان هم داشتم
فقط مسیر منزلمون تا محل کارم خیلی دور بود و از مترو و بی آر تی استفاده میکردم البته زندگی مشترکم هم با اشتغال برام سخت شد و همسرم در این مسیر کمکم نمیکرد و انتظار داشت که کارهای خونه مثل قبل انجام بشه البته من چون خودم دوست داشتم کار کنم سختی هاشو پذیرفته بودم و از قبل همسرم رو راضی کرده بودم
از فروردین ماه که کرونا جدی شد من نگرانی داشتم که چطور برم سر کار و به خاطر ترسم از کرونا از مترو و بی آر تی استفاده نمی کردم و برام ممکن نبود همیشه ماشین ببرم با خودم و سبک سنگین کردم دیدم با توجه به حقوقی که میگیرم برام به صرفه نیست که سر کار برم و بخوام هر روز با اسنپ و یا تاکسی برم و شرکتمون هم با دورکاری موافق نبودن و در نهایت من تصمیم گرفتم که یه مدت به خاطر کرونا کار نکنم و از کارم استعفا دادم و از خرداد ماه خونه نشین شدم
ولی این مدت خونه نشینی خیلی اذیتم کرده و احساس عدم مفید بودن دارم احساس میکنم همش دارم وقتم رو هدر میدم البته توی این مدت روابطم با همسرم بهتر شده و زندگی مون کیفیت بهتری داره و داریم برای بچه دار شدن اقدام میکنیم ولی همچنان حس خوبی از خونه نشینی ندارم
پدر و مادرم رو سال ها قبل از دست دادم و فقط یک خواهر دارم که شهرستان با خانوادش زندگی میکنه
تمام دوستان تهرانی و شهرستانی من شاغل هستند و من احساس میکنم انگار الان از همه شون جدا افتادم یا دارم توی زندگیم درجا میزنم
تجربه شما
اولین نفری باشید که نظر میدهید