افسردگی مثل سرطانه، سرطانی که روح رو درگیر میکنه.مثل سلول های سرطانی از روحت تغذیه میکنه و پخش میشه تو کل روانت و سلول سالم باقی نمیذاره.اون قدر ادامه میده که یه روز به خودت میای میبینی نمیتونی از جات بلند بشی.اینقدر ضعیف میشی که یه بیماری ساده،یه مشکل ساده،یه حرف ساده قدرت کشتنت رو داره.اینقدر دردناکه که خودت آرزوی مرگ میکنی قبل از اینکه اون بکشتت.اینقدر ریشه میزنه تو وجودت که کل روحت زخم میشه،زخم های سرطانی.و در نهایت روحت رو میکشه در حالیکه در ضعیف ترین و بی پناه ترین حالت خودشه