مادرم همیشه بهم افتخار میکرد چون المپیادی بودم چون قهرمان کشوری بودم تو ورزش ..
چون همیشه معدلم بیست بود..
چون میگفت باید درس بخونی چشم بقیه دراد دکتر شی..
من شب و روز خوندم و خوندم تا صبح زبون زد خاص و عام بودم ..الگو برای همه
اما کنکور رو هیچ وقت قبول نشدم و الان ی احمق روانی خر هستم کسی ک ۲۰ سالش هست ولی هنوز دیپلمه و تیمارستان بستری شد
همه تیک میندازن میگن الگوووووو دیپلمیی؟؟؟ چیشد اون تلاشت ؟ اون زحمتت؟
دلم خونه جز مرگ ارزو ندارم
نگین کنکور همه زندگی نیست ک همه زندگی هست هست هست هست هست هست کسی وگرنه اگ نباشه بقیش شوهره حتما ن ؟
