آقای مخاطب سلام، حتما از دست من کلافه شده ای با خودت میگویی فقط همین دختر با افکار مالیخولیایی را وسط زندگیِ پر مشغله ام کم داشتم. امّا خب دوست دارم بدانم جواب تمامِ سؤال ها و نامه هایم در کجای نبودنت جای گرفته.
بله! من یک دخترم با افکار مالیخولیایی. نکند موهایم را دوست نداری؟ چشم هایم خوشرنگ نیست؟ کاش کمی قدم بلند تر بود... میبینی؟! به این ها میگویند افکار مالیخولیایی؛ خودمانیم ها، واقعا ته دلت قند و شکر آب نمیشود که یک نفر این همه دیوانه ی توست؟! امیدوارم ذوق کنی و آنقدر بخندی که روده هایت درد بگیرد و صدای خنده ی مردانه ات بپاشد توی هوای بدون نبات.
همکلاسی هایم میگویند دچار یک احساس احمقانه ی یک طرفه شده ام، ستایش میگوید: "درگیر عشق یک طرفه که شدی یک رنده بردار و خودت را کم کم رنده کن، مطمئنا دردش کمتر خواهد بود".
حس میکنم توی سرم یک عده دیوانه اعتصاب کرده اند، هی با مشت های گره کرده داد و بیداد میکنند و پلاکارد هایی در دستشان تکان میدهند، روی پلاکارد ها نوشته شده: دقیقا چطور باشم که دوستم داشته باشی؟
راستی! چرا با اسم خودت اکانت اینستاگرام نداری؟ من دیوانه میشوم از این همه فکر تو، اگر پیج اینستاگرامت را داشتم گاهی بجای دیوانه شدن تصدقت میشدم.
چرا جوابم را نمیدهی؟ دیوانه بشوم آقای مخاطب؟؟؟
اگر دیوانه بشوم باید خر بیاوری که باقالی ها را بار بزند.
من میترسم! من دارم با کلی ترس زندگی میکنم. میشود بیایی و بجای ترس هایم با تو زندگی کنم؟ از این همه جواب ندادن ها خسته میشوم، از این همه بلاتکلیفی. اصلا بیا و فحش بده، در جهان باور های من حتّی فحش هم از بلاتکلیفی بهتر است.
من از این عشق شدید و عجیبم به تو زخم عمیقی دارم، این زخم عمیق کاری، عزیزترین زخم زندگیه کوتاه مدّتم شده. بقول محمد رضا جعفری: "الهی که خدا خار و سگ محلت نکند، سگ محلمان نکن. جوابمان را بده اگر چه دیر، اگر چه سرد..."
دوست دارت، نبات
