شاعر چشم های معشوقش رو به قوطی رنگ سیاهی تشبیه کرده چون چشمهای معشوقش سیاه هست . وقتی به این چشمها فکر میکنه همه جا براش سیاه میشه. در اون تاریکی و سیاهی حس میکنه معشوقش در کنارش حضور داره و در نتیجه نفسش عطر نفسهای معشوق همچون ماهش رو می گیره .شاعر اشاره داره که پیوندو عشق بین اون و معشوقش خیلی محکم بود اما بدخواهان و دشمنان ( بولدوزرها) باعث از بین رفتن این عشق و جدایی اونها شدن و اعتقاد داره بعد از اون هر فردی که در عشق شکست خورده ما رو میبینه ،فکر می کنه که عشق ما هم مثل عشق خودشون سست و پوسیده بوده.... در ادامه شاعر اشاره میکنه که بعد از جدایی و تنهایی فقط گنجشکها همدمش بودن که اونها هم با قطع درختان پر کشیدن و تنهاش گذاشتن ، انگار که باغ اینجوری انتقام قطع درختانش رو از شاعر گرفته در حالیکه اون تقصیری در قطع درخت نداشته ( اشاره به بدشانس بودن).. و در آخر میگه امروزش به اندازه کافی تلخ هست که نیاز به دم کردن و خوردن چای تلخ نبوده و اینقدر افسوس و آه میکشه که وقتی استکان چای رو سمت دهانش میبره چای طعم آه ش رو میگیره ( تلخ تر میشه) چقدر تایپ کردم
از زندگی هیچکس نمیشه سر دراورد شاید جلوی بقیه اینجورین
هیچکس مطلقا زشت نیس به نظرم شاید از نظر شما زشته یا بر عکس یکی از نظر شما زیباس
یه چیز دیگه هس ما خانوما وقتی به کسب حسودی می کنیم به خاطر موقعیت و اینا ( منظورم شما نیستین) میگیم زشته
استارتر به حرف اینا گوش نده
حالا اینا که اینجوری گند میزنن تو اعتماد به نفس بقیه عکسشو نو بزارن شبیه سمندونن
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز