چقدر خوب اصلا همین باعث تسلی بازماندگان هست . اینکه بدونن اون هنوز به یاد ما هست و یه ارتباط نامرئی وجود داره .
من یه بار رفتم سینمای سه بعدی بعد به ذهنم رسید کاش یه ویدئوی اختصاصی از عزیز از دست رفته مون بسازن که ما تو دنیای واقعی بتونیم بازم دوباره ببینیمش و صداشو بشنویم و یه بازسازی از اون فرد رو داشته باشیم .
جالبه که بعدها یه ویدئو دیدم که یه مادری که دختر کوچیکشو از دست داده بود براش این ویدئوی اختصاصی رو درست کرده بودن و یه دختری به قد و سن دخترش میومد جلوش و می تونست لمسش کنه . با دوربین واقعیت مجازی دخترشو میدید گریه می کرد می گفت عزیزم دلم برات خیلی تنگ شده همه تماشاچیا به شدت گریه شون گرفته بود
برام جالبه یه نفر دیگه هم مثل من هست . من دوست دارم زندگیای آدمای کشورای مختلفو در آنه واحد تجربه کنم ببینم شرایط و محیط زندگی چجوری روی روحیه آدما اثر می زاره . مثلا من فکر می کردم اونایی که خارج از ایران زندگی می کنن خیلی شارژ و شادن ولی وقتی مهمونایی میان که از کشورای مختلف دنیا اومدن بعضیاشون خیلی کسل و خسته و بی حالن اصلا خوشحال نیستن .
مثلا دوست دارم بدونم اون افریقایی که تو خونه درست شده از کاه زندگی می کنه چه احساسی داره . بعد مثلا یه هنرپیشه خوشگل و خیلی ثروتمند ترک که خونه اش ویلایی و دوهزار متری ب ا استخر و لوازم لوکسه چه احساسی از زندگیش داره
ولی حتی اگر این حس از بین بره باز من میرم کنکاش می کنم . نه تنها آدمای زنده زمین که آدمای ما قبل تاریخ از جمله کلئوپاترا و سینوهه . زندگی اونارم بررسی می کنم . بعدش میرم سراغ سیاراتی که حیات درشون هست یا بوده موجودات اونجا رو هم شناسایی می کنم بعدش اگه عمری باقی موند میرن سراغ سرنوشتم
ببین تو یه تاپیکی که هنوز کامل نخوندمش گفتی که مادر غزاله رو دورادور می شناسی . یعنی از نزدیک دیدیش ؟
من خودمو به جاش می زارم چیزی وحشتناک تر از این نیست که یه روز صبح عادی و معمولی از هم خداحافظی می کنن و همون آخرین بار می شه . ودیگه حتی سرنوشت بدنش رو هم نمی فهمه هیچ وقت . عین یک کابوس کشنده
