اضطراب شدید

خدا اینجوری میکنه باهام که بفهمم همه کس من خودشه که تا نخواد هیچ کس نمیتونه کمکم کنه

خدا یادشه من براش نوشته بودم

پروردگارا مرا تنها گردان و در این تنهایی عمیق فرودآر آنان را که تجسم علی بر روی زمین هستند....

خدا یادشه حالا راهو گم کردم خوش باید کمکم کنه من مغرور شده بودم خودش باید دوباره کمکم کنه خودش باید آدمایی رو بیاره تو زندگیم که تبلور نور هستند خدایا یعنی هیچ دعای خیری پشت سرم نیست که به خاطر اون کمکم کنی؟

خدا جونم خدای مهربونم

قربونت برم عزیزم

من خیلی وقته نمیخونم

من شک کردم به وجودش اینقدر بهش فحش دادم

من وقتی رنج انسان ها رو دیدم بهش بی اعتقاد شدم

گفتم تو نیستی اگه بودی اینقدر بنده هات عذاب نمیکشیدن

بهش گفتم تو اگه وجود داشتی نمیذاشتی مادرم اینهمه زجر بکشه

یه عالمه آرزو اومد تو دلم که دوست داشتم بهش برسم دوست داشتم دیده بشم،بهترین بشم ،دوست داشتم باهوش ترین باشم ،زیباترین باشم، دوست داشتم هر جا میرم همه از من تعریف کنن

خدا رو کجا میشه پیدا کرد

احساس میکنم خدا در قلب منه

احساس می کنم چیزی که سمت چپ سینه م میتپه خداست

گوش دل میشنود آنچه که در دل باشد

عشق را زمزمه کافیست به آواز مگو

علیرضا بدیع

من بهش میگم

صدامو می شنوی ؟....این التماسه

تو تنهایی ولی تنها نذارم

با گریه های هرشبم

محتاج مرهم نیستم

اینبار بشکن بغضمو فکر غرورم نیستم

کی گفته این خواهش منو

تو چشم تو کم میکنه

این گریه های آخرم

خیلی بزرگم میکنه

خدا بهم میگه

باور نکن راضی بشم

چون دوستت دارم بری

اینقدر درارو وا نکن

من که نمیذارم بری .....

یک عمر من پرپر زدم

چون درد دوری کم نبود

من ازت هر چی خواستم دادی و من به پوچی رسیدم ....

که بفهمم تمام نیاز من خودتی

که تو نباشی من همه چیز هم داشته باشم باز هیچی ندارم

که اینبار یقین پیدا کنم همه چیز خودتی

تمام نیاز من خودتی

شاید هم تو ،توهم من باشی

ولی من به این توهم نیاز دارم

همه دنیا هم بگه تو نیستی من میگم تو هستی

حداقل برای من وجود داری

نباشی تو بهشت هم تو جهنمم

خدایا یادته ارزوهامو

دلم میخواست آدم زیاد دورو برم باشه

دوست داشتم دوست صمیمی که منو بخندونه که دوسم داشته باشه داشته باشم تو رابطه ی من و مبینا اونقدری که اون منو دوست داره من دوسش ندارم یه آرزوی بیست ساله بود داشتن دوست مثل مبینا بیست سال تنهایی و بعدش مبینا اومد

همیشه به حرفام گوش کرد دوستای دیگه پیدا کردم که اونا هم به حرفام گوش کردن ارزوم بود چندتا دوست خوب داشته باشم و بعد از بیست سال محقق شد

فکر می کردم پایان تنهایی وقتیکه چندتا دوست داشته باشم

کسایی اومدن تو زندگیم که میدونم دوسم دارن

اونا اومدن ولی من هنوز تنهام.....تنها تر از همیشه

دلم میخواست باهوش باشم

دلم میخواست همه چیز و زود یاد بگیرم

وقتی استادا درس میدن همون لحظه درس رو یاد بگیرم

ایده پردازی کنم

بتونم به طور عمیقی دانش رو فرا بگیرم

این اتفاق افتاد از فلسفه و ادبیات شروع شد

کم کم تونستم معنای اشعار کلاسیک رو بفهمم آرایه های ادبی رو نه اینکه حفظ کنم عمیقا درک کنم

فهم علوم انسانی برام ساده شد ،اینقدر ساده شد که خسته شدم

رفتم سمت علم تجربی تو اون دانشگاه رو برای من خلوت کردی

بعد دیدم حتی دانش تجربی رو هم خوب یاد میگیرم

هر چی جلوتر رفتم احساس کردم هوش و گیراییم داره بیشتر میشه مفاهیم رو به راحتی میفهمیدم درک میکردم

درسی که برای اکثر دانشجوها سخت بود شد درس مورد علاقه ی من ....

به آرزوم رسیدم

فهم مفاهیم دشوار ....ذهن تحلیلی داشتن ،،،هوش زیاد....

به این آرزو رسیدم...احساس میکنم این هوش رو حتی دیگه بقیه ی آدم ها کم کم احساس کردن

دوست داشتم همه رو حیرت زده کنم من به این آرزو رسیدم.....

ولی هنوز تنهام ...... تنها تر از همیشه

دلم میخواست خوش سخن باشم

همه حیرت زده و مبهوت به من نگاه کنن

فکر میکنم همه ی همکلاسی هام تو دانشگاه منو به همین میشناسن

یادته خدایا همیشه دستام میلرزید موقع ارائه دادن تو دبیرستان و....ولی از یه جایی به بعد دیگه دستام نلرزید دیگه پاهام نلرزید خودم حس می کردم دیگه استرس ندارم جلوی سی نفر حرف میزدم بدون حتی به دونه تپق زدم جوری حرف میزدم و دستامو تکون میدادم که انکار دارم با دوستم تو خونه حرف میزدم

به این آرزو هم رسیدم....

ولی هنوز تنهاممممم......تنها تر از همیشه

ولی به شدت افسرده م...خدایا اونایی که حسرت منو میخورن میدونن من چقدر افسرده م؟میدونن باهمه ی اینا باز خوشبخت نیستم؟