من بی چشم و رو نیستم🙂فقط دنیا و تجربه های خانوادم بهم یاد داد چطور در مقابل کتک ها و بی احترامی ها دفاع کنم و ساکت نمونم
وقتی بچه بودم فکرمیکردم خانوادم حتی اگه چالم کنن و درم بیارن باید جیکم در نیاد ولی وقتی بزرگ شدم فهمیدم من بازیشون نیستم.. درسته اونا منو ب دنیا اوردن اما حق ندارن هرطور که بخوان باهام رفتار کنن
قبلا هروقت ب طور وحشیانه از پدرم کتک میخوردم و پدرم میومد عذرخواهی سریع نرم میشدم و میبخشیدمش (البته عذرخواهیش فایده نداشت چون بازم تکرار میکرد کاراشو) ولی الان بابت کوچیکترین کارای پدرم اونو تنبیه میکنم... با حرف نزدنم باهاش و محل ندادنم ب شدت دلشو سوزوندم... به مادرمم هشدار دادم ک اگه کسی منو بزنه میزنمش و هیچ فرقی نداره تو باشی یا پدرم
دیشب مامانم محکم منو زد و منم محکم زدمش
پدرم بی احترامی کرد منم بهش بی احترامی میکنم
دیگه نمیتونم ساکت بمونم.. دیگه تحملم تموم شده دیگه از ساکت بودنم در مقابل کتک هاشون خستم
از ۶ سالگیم خیلی تحمل کردم و هیچی نگفتم دیگه بسه.. ۱۷ سال دیگه سن کمی نیس... مامانم چندباریه منو میزنه منم میزنمش و ب شدت تعجب میکنه ک چرا میزنمش.. اره اره من دیگه همین شدم
بهم حق نمیدید؟؟؟