هرکی شعر بلده ی بیت بنوازه

رمان و داستان مینویسم .شعر زیاد میخونم اگر قبوله بذارم

ولی خودم ننوشتم

تپش های دلت را هم صدایم

اگر چه مدتی از تو جدایم 😔

میان این همه مردم عالم

عزیزی و عزیزی از برایم

شعر قدیمی. محلیه درسته؟

زندگی چیست ، پر از درد برای من و تو

سرد و بارانی و تار است هوای من و تو

روزگاری ست که با غصه و غم ساخته ایم

اندکی صبر، بزرگ است خدای من و تو

#غزلبانو

بیا در کوچه باغ احساس شکست لاله را جدی بگیریم

اگر نیلوفری دیدیم زخمی برای قلب پر دردش بمیریم

بیا در کوچه های تنگ غربت برای هر غریبی سایه باشیم

بیا هر شب کنار نور یک شمع به فکر پیچک همسایه باشیم

این چه شعریه😂😂دوتا لیمو🤣🤣🤣

من فقط شعر از حافظ بلدم و از این بیت خیلییییی خوشم میاد

حافظ به خود مپوشید این خرقه ی می آلود ، ای شیخ پاکدامن معذور دار ما را

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا

افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم

یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

بوی باران میدهد آغوش تو

مرده را جان میدهد آغوش تو

من دلی افسرده دارم در برم

سنگ تی پا خورده دارم در برم

عالمی پژمرده دارم در برم

بوی باران میدهد آغوش تو 🥹

🍒🌱لبت صریح ترین آیه ی شکوفایی است
و چشم هایت شعر سیاه گویایی است

چه چیز داری با خویشتن که دیدارت
چو قله های مه آلود محو و رویایی است

چگونه وصف کنم هیات نجیب تو را
که در کمال ظرافت کمال والایی است

تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است

در آسمانه ی دریای دیدگان تو شرم
گشوده بال تر از مرغکان دریایی است

شمیم وحشی گیسوی کولی ات نازم
که خوابناک تر از عطرهای صحرایی است

مجال بوسه به لب های خویشتن بدهیم
که این بلیغ ترین مبحث شناسایی است

نمی شود به فراموشی ات سپرد و گذشت
چنین که یاد تو زودآشنا و هرجایی است

تو -باری- اینک از اوج بی نیازی خود
که چون غریبی من مبهم و معمایی است

پناه غربت غمناک دست هایی باشن
که دردناک ترین ساقه های تنهایی است🌱🍒


#حسین_منزوی

یک نقطه بیش فـرق رحیم و رجیم نیست

از نقطـــه ای بتـرس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشـــه مــــــراد نیست

گاهــی بــهانه ایست که قربانی ات کنند

به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ی ممنوع، ولی لب هایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس! هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!