سلام عزیز دل،
سؤال خیلی خوبیه، چون دقیقاً سر دو راهیایه که خیلیها تجربهشو داشتن یا دارن.
اگه کسی که باهاش آشنا شدی ترس شدید از ازدواج و صمیمیت داره، این میتونه نشونهی زخمهای عمیق روانی، تجربههای تلخ گذشته یا اضطرابهای جدی باشه. حالا اینکه «بمونی و کمکش کنی» یا «بیخیالش بشی»، بستگی به چند تا چیز داره:
---
🟡 چیزایی که باید از خودت بپرسی:
1. آیا اون آدم خودش دنبال بهتر شدن هست؟
اگه خودش اعتراف میکنه مشکل داره و میخواد روی خودش کار کنه (مثلاً بره تراپی یا باهات شفاف صحبت کنه)، ممکنه ارزش موندن داشته باشه.
ولی اگه فقط فرار میکنه، سرد و گرم میشه، و هیچ تلاشی نمیکنه، اون وقت ممکنه موندنت فقط به خودت آسیب بزنه.
2. تو چی میخوای؟
دنبال یه رابطهی واقعی و نزدیک و پیوستهای؟ یا تحمل این بالا و پایین بودنها رو داری؟
اگه احساسات تو مدام بازیچهی ناپایداری اون شخص میشه، باید حواست باشه که این وسط «خودت» رو نبازی.
3. موندنت نقش ناجی بودن داره یا شریک بودن؟
خیلی وقتا ما فکر میکنیم میتونیم آدمارو درست کنیم. ولی آدم فقط وقتی تغییر میکنه که خودش بخواد.
---
✅ کی ممکنه بمونی و کمک کنی؟
وقتی اون آدم واقعا صادقانه مشکلشو پذیرفته و به کمک نیاز داره.
وقتی خودت اونقدر قوی هستی که بتونی مرز بذاری و وابسته نشی.
وقتی رابطه توی مسیر سالمی هست، حتی اگه کند پیش میره.
❌ کی بهتره بری و تمومش کنی؟
وقتی اون آدم غیب میشه، سرد میشه، توضیح نمیده و بیتعهد رفتار میکنه.
وقتی تو مدام احساس سردرگمی، اضطراب و ناامنی میکنی.
وقتی بیشتر از اینکه رابطه انرژی بده، ازت میگیره.
---
🧠 و در نهایت:
هیچوقت منتظر نباش تا یکی "درست" شه.
تو لیاقت کسی رو داری که با تو حاضر و بالغ باشه.
گاهی رها کردن یه آدم ناپخته، بالاترین احترامیه که به خودت میذاری.
اگه خواستی درباره اون شخص بیشتر بگی، من هستم کنارت تا دقیقتر کمک کنم. 🤍