خیلی هم خوب نیست که تو فقط کوتاه میای به خاطر بچه ها
پس اون چی؟
اون نباید بدونه جلو بچه چیکارا کنه و چه حرفایی بزنه؟
بالاخره یه جا باید حرفتو بزنی
ولی یه جایی بزن که جاش باشه ،خیلی حقت باشه،یهویی موضوع دویست سال پیش رو نگو
ولی یه جا یه چیزی پیش اومد اونو بهونه کن و تمام حرفات رو بزن
دیگه تو این سن و سال تو خونه باید حرف ،حرف تو باشه(نه حالا همیشه ولی بیشتر مواقع)
بعدم آدم تو خودش که میریزه خیلی آسیب میبینه از هرلحاظ
اینو بدون که تو از بچه هات هم جلوتری برای خودت
یعنی درسته مادری مسئولی
ولی خودت رو نادیده نگیر ..اینو حق خودت بدون وقتی یه چیزی بیش از حد تومخته اعتراض کنی
حتی اگه درست نشه اون موضوع ولی اینطوری زیاد به خودت سخت نمیگیری میگی گفتم دیگه شوهرم حالیش نیست
حداقل پیش خودت شرمنده نیستی
اینکه آدم بدونه دقیقا یه قربانی این وسط فکرش حال ادمو بدتر میکنه
تو بیشتر از خودت ناراحتی تا شوهرت ..یا شایدم خسته ای از فداکاری که میکنی (من کاملا درکت میکنم)