به فرزندانتان وسط بوم ایستادن را یاد بدهید، میانه بودن، حد نگه داشتن، تفریط نداشتن، افراط نکردن!
نگذارید اینهمه "تو کافی هستیها" و "به خودت باور داشتهباشها" از آنان یک آدم خودشیفتهی متوقع بسازد که هیچ تلاشی نمیکند و از زمین و زمانه طلبکار است! که آنقدر از پذیرش کاستیها برایش نگفته باشید که هیچ تلاشی در جهت رفع آنها نکند، که کوچک بماند و بزرگ نشود و ادعای بزرگی داشتهباشد!
در کنار تمام خودباوریها، به فرزندتان یاد بدهید که متواضع و فروتن هم باشد، که همدلی و دلسوزی و فداکاری هم داشتهباشد و با درایت و گذشت و تلاش از پسِ خودش بربیاید، نه با زورگویی!
بگذارید بداند اگر دستور میدهد و شما به عنوان یک والد دلسوز اطاعت میکنید، این وظیفهی شما نیست و لطف شماست و تا همیشه ادامه نخواهد داشت! که فردا روز دنبالِ لطفهای ادامهدار و لقمههای آماده نگردد و انتظار نداشتهباشد که دیگران برای رفع نیازهای اولیهی او تلاش کنند! بگذارید گاهی حتی اگر ناراحت میشود، خودش کارهای کوچک خودش را انجام بدهد و خودش برای بهبود شرایط خودش تلاش کند و مسئولیتپذیر تربیت شود و بداند که در دنیای آدمبزرگها اگر نتوانی از پس کارها و مسئولیتهای سادهی خودت بربیایی، هرگز نخواهیتوانست هیچ مسئولیت دیگری را هم درست پیش ببری و هرگز نخواهیتوانست اوضاع خوبی داشتهباشی.
از همین حالا به شخصیت و آیندهی فرزندتان فکر کنید، اگر میخواهید در آینده فرزندانی قابل تحمل داشته باشید، نه یک عده منفعلِ بیهنرِ نخواستنی و طرد شونده!!!
