خانواده شوهر من اینجوری بودن که
هر دیقه دم به ساعت میومدن خونم
جاری بچه یکی دو سالشو مینداخت خونمون و خونه رو داغون میکردن
همش میومدن میشستن یکی باید ازشون همش پذیرایی میکرد
بعدش من میرفتم خونه اونا گوشه درو باز میکردن میگفتن ببخشیدا نمیتونم بزارم بیای تو شامپو فرش کشیدم یا ببخشیدا شوهرم خونس خوابه
منم تمیز میکردم خونه رو بچشون مینداخت خونه ما کثیف میکرد
دیگه همش دعوا و توهین بود تو خونمون و اینا
بعضی وقتا رد میدادم گریه میکردم زارییییییی میکردم
تا بلند شد
من مجردم ولی کامنتا رو خوندم. یه خواستگار داشتم که همه چی ش خوب بود ولی میگفت حتما باید پیش مادرم زندگی کنیم. منم قبول نکردم. همیشه بهش فکر میکنم. نمیدونم کار خوبی کردم یا نه. اما خب خیلی به مادرش وابسته بود
نیت میکنید تا ۴۰ روز سوره ی یاسین میخونید برای حاجتتون... انشاءالله شما هم یه بخت خوب قسمتتون بشه...یه نذری هم تو ماه رمضان هستش که فکر کنم شب ۱۹ ماه رمضان توی مسجدیه پارچه به نیت هر چی که تو دلته برش میزنی بعد به کمشو کوک میزنی انشاءالله تا سال دیگه به حاجتت میرسی ...
چقدر ناراحت کنندست شرایطی که داشتید
منم تقریبا شرایط شمارو دارم باهاشون تو یه خونه زندگی میکنم هفتهای پنج روز مهمون میاد من باید همش سر پا باشم به خدا واریس پا گرفتم دیسک گردن دارم سنگ کلیه دارم اونم تو سن ۲۳ سه سالگی با یه بچه
غذا بپز لباس بشور حتی یه لباس شویی هم ندارن
زود تر از همه بیدار میشم شبا بی هوش میفتم تو رختخواب
حموم و دستشویی هم که مشترکه
ولی بیشتر از همه این طرز فکرشون منو اذیت میکنه اصلا روشنفکر نیستند مثل من هنوز با پدر شوهرم و بزرگای خونوادشون حرف نمیزنم
یا باهاشون سر یه سفره نباید بشینم
خیلی عقیدهای هستند تو هر چیزی دخالت میکنند از حموم کردنت تا لباس و جورابت
از سختی های که تو بارداری و بچه داری کشیدم هم که دیگه نمیگم حتی یاداوریشون اشکمو در میاره
ببخش یکم طولانی شد سرت رو درد آوردم
