مي مانديم يا خير!!!

[QUOTE=46012918]الان جواب دادن راحته ولی اون زمان .......[/QUOT

اونهای که رفتن به خاطر پول.بعدش از انگشتر وعبا ووسایل امام حسین نگذشتن واهانت های بساری کردن.اینها از اول معلوم بوده بویی از مسلمون بودن نبردن که الان بخوان به خاطر پول گول بخورن.درضمن الان به غیر پول ابزار های زیادی اومده البته پیشرفته تا گمراهمون کنن واز امام حسین ومحرم وامام زمان دور

این همه سال یه مرد منتظر تنها 313 نفره جمع کردن 72 نفر تو چند روز باز به نسبت بهتره

بله موافقم

اون موقع جنگ با نیزه و شمشیر بوده تو جنگ ایران و عراق جنگ با اسلحه و تانک بدن ولی در حال حاظر جنگ نرم هست یعنی جنگ افکار

عجب سوالی 😓😓

آره واقعا تازه هنوز ۳۱۳نفر نشدن 

«عمرسعد» آدم عجیبی‌ست.

آدم فکر نمی‎کند کسی مثل او فرمانده‎ی تاریک‌ترین سپاه تاریخ بشود.

ماها تصور می‎کنیم سردسته‌ی آدم‌هایی که مقابل امام حسین می‎ایستند، باید خیلی آدم عجیب و غریبی توی ظلم و قساوت باشد.
ظاهراً اما این‌طور نیست.
عمرسعد، خیلی هم آدم دور از دسترس و غریبی نیست. ماها شاید شبیه «شمر» نباشیم یا نشویم هیچ‌وقت، اما رگه‌هایی از شخصیت عمرسعد را خیلی‌هایمان داریم.

رگه‌هایی که وسط معرکه می‌تواند آدم را تا لبه‌ی پرت‌گاه ببرد.

از همان لحظه‌ی اول ورود به کربلا شک دارد به آمدنش، به جنگیدنش با حسین.

حتی جایی آرزو کرده که کاش خدا من را از جنگیدن با حسین نجات بدهد. عمر سعد «علم» دارد. «علم» دارد به این‌که حسین حق است.

به این‌‎که جنگیدن با حسین، یعنی قرار گرفتن توی سپاه باطل. اما چیزهایی هست که وقت «عمل» می‌لنگاندش.
زن و بچه‌هاش، مال و اموالش،‌ خانه و زندگی‌اش و مهم‌تر از همه‌ی این‌ها؛ گندم‌های ری؛ وعده‌ی شیرین فرمانداریِ ری.

شب دهم امام می‌کِشدش کنار، حرف می‌زند با او

حتی دعوتش می‌کند به برگشتن، به قیام در کنار خودش. می‌گوید؛ می‌ترسم خانه‌ام را خراب کنند،‌ امام جواب می‎دهند: خانه‌ی دیگری می‌‎سازم برایت.

می‎گوید؛ می‎ترسم اموالم را مصادره کنند! امام دوباره می‎گویند؛ بهتر از آن‌ها را توی حجاز به تو می‎دهم. می‎گوید نگران خانواده‌ام هستم، ‌نکند آسیبی به آن‌ها برسانند

ماها هم «شک» داریم، همیشه در رفت و آمدیم بین حق و باطل.

با آن‌که به حقانیت حق واقفیم.
مال و جان و زندگی و موقعیت‌مان را خیلی دوست داریم؛‌ از دست دادنشان خیلی برایمان نگران‌کننده است.

و این‌ها نشانه‌های خطرناکی‌ هستند. نشانه‌های سیاهی از شباهت ما با عمرابن‌سعد‌ابن‌ابی‌وقاص. هزاری هم که هر بار توی زیارت عاشورا لعنتش کنیم.

عمرسعد از آن خاکستری‎هایی بود که کربلا تکلیفشان را با خودشان معلوم کرد. رفت و آمد میان سیاهی و سفیدی تمام شد دیگر. رفت تا عمق سیاهی‌ها و دیگر همان‌جا ماند. 

این متن به معنا واقعی کلمه مو به تن من راست میکنه واقعا هیچ دعایی بهتر از عاقبت بخیری نیست 

عزیزم فقط ۳۱۳ نفر نیست.یاران حضرت مثل پیازند.ببین یه مرکز داره و چندین لایه.اون ۳۱۳ تا جز فرماندهانند اما هرکدوم نیاز به مشاور و ...‌‌دارند.که متاسفانه مردم هنوز آماده ظهور نیستند

نه منظورم اینکه سی هزار دینار میداده، به نظر رقم غیر قابل باوری میاد

ولی به هر حال اگه من بودم  ( پول نمیگرفتم)شاید طرف هیچ کدوم رو  هم نمیگرفتم چون از نظرم یه دعوای خانوادگی بوده

آیا میدانستید یزید و امام حسین نسبت پسر پسر عمو داشتن؟

اره میدونم اما هنوز 313 تا اصلی هم  پیدا نشده که بخوان چند نفر و سامون بدن با گذشت این همه سال 

عزیزم معمولا کارای تاریخی 

مستند هستن 

فیلم نامه ک نویسنده بخواد با تخیلات خودش بنویسه وجود نداره 

همه جیز دال بر حقیقته 

اخد فیلم تمام مراجع رو ک ازشون استفاده کردن تو تیتراژ مینویسه

شاید نسبت داشتن با هم ولی جنگشون یه دعوای خوانوادگی نبوده

من قبول ندارم که همه سریال های تاریخی حقیقت محض باشه در هیچ کجای دنیا

این برای زمانی که تو مردی و دعوت نکنی به شهرت که بیاد تو و در برابر ظلم نجات بده وقتی نامه ای نوشتی و امضا کردی باید پای حرفت بایستی 

تمام کسانی ک بعدا ب توابین معروف شدن.امام حسین رو تنها گذاشتن برای اونا نه وعده گندم ری بود نه ۳۰هزار دینار طلا فقط و فقط ب خاطر ترس بود همه اونا سالها صحابی پیامبرویار امام علی بودن وقت جون دادن ک رسید پا پس کشیدن همه ک نه اکثرا هم سنی ازشون گذشته بود ب قطع یقین اگه همین الان این اتفاق تکرار بشه بازم ترسه ک دست و پای۹۹٫۹درصد رو میبنده و اون۰۹٪درصدن ک از زندگی اموال خانواده بچه و همه چیزشون میگذرن و میرن ک اصلا کار کوچیکی نیست