من تقریبا تک فرزندم یه برادر دارم که مهاجرت کرده بذار سختیاشو بگم
من کاملا دست تنهام پسرم هیچ خاله و دایی و کسی رو نداره کاملا حس میکنم چقد کمبوده این محبت رو داره با دوستای باباش بیرون میره بهشون دل میبنده ولی اونا محبتشون در حده دایی نیست به دوستای من میگه خاله وای محبته اونا هم در حده یه خاله نیست مثلا اگر بچه دوستم از پسره من خوشش نیاد دوستم دیگه نمیاد و ارتباط رو کم میکنه ولی اگر خواهر بود میومد و براش مهم نبود بچه هامون ارتباط میگیرن با هم یا نه
همه برادر و خواهرشونو ترجیح میدن تو دوره کرونا و همیشه ماییم که باید برا اومدنشون برا دوستامون تلاش کنیم اخه شوهرمم یه خواهره مجرد فقط داره و ما خیلی ارتباطات نداریم
اگر بری کشورای خارج راحتتری ولی جایی که خواهر و برادر دارن همه تک فرزندی ظلمه به بچه
این حرفای مسخره امکانات برا تک فرزند زیاده رو بریز دور تک فرزندی خیلی سخته هیچ پناهی نداری من هر جا به مشکل میخورم باید برم مشاور کلی پول بدم اگر برادرم بود باهاش حرف میزدم کمکم میکرد حل میشد