خواننده خاموشی که واقعا به نظر دلسوزانه تون نیاز داره

مدرس زبانم با ۱۱ سال تجربه، زبان اموز مرد و پسر بزرگسال کم نداشتم. سال ۹۷ این اقا و دوستش که ۱ سال از من بزرگتره به مدت ۶ ماه کلاس اومدن. در مدت کلاس هیچ احساسی در من نبود ولی ایشون سعی میکرد چیزی به من بفهمونه، من بخاطر موقعیتم و بی تجربگیم واکنشی نشون نمیدادم، واقعیت جدیش هم نمیگرفتم. درست از فردای تمام شدن کلاس من فهمیدم بهش علاقه مند شدم. حالم بی نهایت بد بود ، اینجارو پیدا کردم و با تاپیک حاجت روایی با روزه اولین روز ماه رجب افتادم در وادی یه رشد معنوی. رفتم سمت خدا و سجاده و نماز و ذکر و چله همه به امید اینکه خدا منو بهش برسونه

بعد تمام شدن کلاس، ما ارتباط مجازی باهم داشتیم گاها. او پیام میفرستاد مثلا تولد حضرت فاطمه رو تبریک میگفت، من تولدشو ، عیدها او پیام میداد. اضافه میکنم که بی نهایت مودب، خوش اخلاق، دارای یه شغل دولتی، در کل پسر سالمی هست. اموزشگاه همه از ادب و رفتارش حرف میزدن و من لذت می بردم. من سعی میکردم در پیامهام بهش بفهمونم، حالا یا متوجه نمیشد یا مطمئن نبود ولی ایشون هیچوقت چیزی مستقیما نگفت. برای من خواستگار میومد گه گاه، همه بیخود، همون بیخودها هم بعد از اولین تماس که مشخصات میپرسیدن، در حالیکه سطح من از پسر اونا بالاتر هم بود گاهی، برای بار دوم زنگ نمیزدن که بدونن نظرم چیه و به عبارتی بعد از بار اول تماس، حاجی حاجی مکه، خیلی خورد میشدم پیش خانواده ام، خواهرام. 

تا اینکه تو خونه پشت کامپیوترم که یه جای غیر قابل دسترسه به طور اتفاقی دو برگه کاغذ a4 دعا پیدا کردم و عکسم که تو پارچه ی لباسی که سالهاست دور انداختم بسته شده بود و وقتی به یه ادم اهل نشون دادم گفتن برات دعا و طلسم سنگینی بستن. من بهیچ عنوان اعتقادی نداشتم، خواهرم میگف حتما طلسم داری که خواستگارا به بار دومم نمیرسه، یا خودم میگفتم شاید واسه همینه که ارتباط من و شاگردم با اینهمه محبتی که بینمونه به جایی نمیرسه

خلاصه من دیدم دارم دیوانه میشم از این بلاتکلیفی، اواخر پارسال رفتم مشاوره و ایشون گفت باید بهش بگی، ۳۱ فروردین امسال که اخرین روز ماه مبارک بود قرار گذاشتم باهاش، برای اولین بار با یه اقا پسر، خیلی استرس داشتم، لحظات اخر پشیمون شده بودم، اومد ولی نمیدونست برای چی، بهش که گفتم اصلا عکس العمل بدی نشون نداد، خیلی اوکی گفت بریم جلو ببینیم چی میشه، چندبارم گفت ولی من حالم بی نهایت بد بود، احساس گناه میکردم، اعتمادبنفسم چون کم بود در این زمینه، فکرمبکردم داره مجبوری این حرفو میزنه که دل منو نشکنه، ولی احساسی درش نیس، ازینکه بعد این همه ۵ سال اخرش مجبور شدم خودم بگم حس خوبی نداشتم و حالا که باهاس مواجه شده بودم فکرمیکردم باختم، حرفاشو باور نمیکردم، نمیدونم چرا

تو کافه همش بغض داشتم. ایشونم خیلی مهربونه، همش میگف چرا خودتو ناراحت میکنی، پیش اومده، اصلا ایراد نداره که گفتی، وقتی می بینم یکی انقد دوستم داره برام خیلی مهمتر از چهره و ایناست، نمیدونم چرا باورم نمیشد. اعتماد بنفسم صفر شده بود پیشش با اینکه کلی مشاور بهم گفته بود چی بگو، فک میکردم مغبون شده، دلم براش میسوخت، حس میکردم مجبوری نشسته، در حالیکه برام یه باکس گل هم اورده بود، و همش میگف بریم جلو و خودتو ناراحت نکن و این حرفا، اخر سر تو ماشینش هم موقع پیاده شدن بغضم ترکید کلی گریه کردم، 

تو کافه از یه حقیقت زندگیش بهم گفت که سال ۹۲ که ۲۵ سالش بوده یه عقد ۲ ماهه ناموفق داشته با یکی که فامیلم بودن و جدا شده، من هیچ واکنش بدی نشون ندادم، اصلا حالت چهره ام هم عوض نشد، چون تو حال بد خودم بودم، چون دوستش دارم برامم مهم نبود و نیس،دو سه روز قرار شد بهم وقت بدیم فکرکنیم، بعد از دو سه روز که دیدم او پیامی نداد من عجولانه براش ارزوی خوشبختی کردم ، طول کشید ولی اونم متقابلا همین آرزو رو کرد، همش حس میکردم دارم نجاتش میدم از تله ای که براش درست کردم، بعدش ۲۴ اردیبهشت باز ازش خواستم همو ببینیم، چون من تو کافه بخاطر حال بدم هیچی نتونسته بودم حرفامو بزنم، استقبال کرد اومد، حرفایی که مونده بود گفتم، گفتم احساس میکنم به جات تصمیم گرفتم، عجولانه رفتم جلو،بهت وقت ندادم، گفت نه این حرفا نیس، من که گفتم بیا یکمی معاشرت کنیم ببینیم چی پیش میاد، گفت میدونم شهرکوچکه برای دختر شاید خوب نباشه ولی شاید یخاطر تجربه قبلیم باشه راستش نمیخوام ایندفعه هم یه بار دیگه بخار عدم شناخت و اگاهی باز صربه بخورم، منم گفتم اوکی ولی بالاخره پشت این معاشرت یچیزی باید باشه، وگرنه من زود وابسته میشم و صربه میخورم، فک کنم بازم خراب کردم.

مشاور از برخورد ایشون راضی و از عملکرد من ناراضی بود، گفت بخاطر عدم اعتمادبنفست خودتو نمی بینی، حالا الان بازم ۸ ماه گذشته، از سمت ایشون حرکت خاصی من ندیدم ولی هروقت من پیامی دادم با روی باز استقبال کرد و جواب داده. احساس میکنم در تردیده. با اینکه من گفتنی هارو گفتم. دفعه اخر گفتم اگر ازدواج کردی عکس ۲ نفره بذار من بفهمم تا بلکه دلم کنده بشه، 

بعنوان اخرین صلاح اینجا یکی بهم گفت بدای حال ناارومت نماز شب و نماز امام زمان بخون، خدا توفیق داد و الان ۳۵ روزه هردو رو میخونم، بی نهایت آروم شدم، یعنی اون ارامشی که سالها بدنبالش بودم با نماز شب بدست اوردم، تو این سالها بارها و بارها از خدا خواستم اگر قسمتم نیس کمکم کنه دلم ازش کنده بشه، عکساشو نبینم پیگیرش نباشم، بذارمش به حال خودش، ولی این میل به حاجتروایی هنوز در من هست، هنوزاز خدا میخوام بهش برسم، تو زندگیم تاحالا غیر از اعضای خانواده ام کسی رو اینهمه دوست نداشتم، همش میگم عشقی که بخاطرش اینهمه رشد اخلاقی و معنوی داشتم سراب و هوس نیس، واقعیه، باید براش تلاش کنم.